نه لب گشايدم از گل نه دل کشــــــــد به نبيد
چه بی‌نشاط بهاری که بی رخ تــــــــــو رسيد
نشانِ داغِ دلِ ماست لاله‌ای کــــــــــه شکفت
به سوگـــــواریِ زلفِ تـــــــــو اين بنفشه دميد
چه جـــــــای من! کـــــه در اين روزگارِ بی‌فرياد
ز دستِ جــــــورِ تو ناهيد بر فــــــلک نـــــــاليد
بيا که خـــــــــــــــاک رهت لاله زار خواهد شد
ز بس که خــــــــــونِ دل از چشمِ انتظار چکيد
گذشت عــــــمر و به دل عشوه میخریم هنوز
که هست در پــس شام سیاه صبح سپید...

لبالب مستي و راز اسـت چشمت (۱)

شراب ناب شــيراز اسـت چشمت

مــــــــــرا شبگرد كــرده در هوايش!

شب زيباي اهواز است چشمت...

(۱) دوبیتی ها از سروده های عزیزم "بهمن ساکی" است.

سیاه نامه تر از خود کسی نمیبینم...

                                    چگونه چون قلمم دود دل بسر نرود؟

گر سیل عالم پر شود،

                  هر موج چون اشتر شود،

                                      مرغان آبی را چه غم؟

                                                        تا غم خورد مرغ هوا...

                                           برای مطالعه ضمیمه عکس موس را چند لحظه روی تصویر ثابت نگهدارید.

مثال تور ماهیا،

تار دلم از هم گسسته...

میخوام بگیرم دومنت،

دست من از شرم تو بسته...

                         دلم میون سینه ام، به خون نشسته...

                                                              مثال قایقهای پیر، در هم شکسته...

چــون عـــهده نمیشـود کســـــی قــردا را

حــالی خــــوش کـن تو ایـن دل شــیدا را

می نوش بـــماهتاب، ای مــــــاه، که ماه

بســــــیار بتــــــابد و نیـــــــابد مـــ ــا را...

وقـــت ســحر است، خیز ای مـــایه ی ناز

نرمک، نرمـــک بـــــاده خــــور چنـگ نــواز

کانان کـــه بجــایـنـد، نپـــــــایند بســــی!

وآنان که شـــــــدند، کـس نمی آیـد باز...

ای دوســـت! بیــا تــــا غم فـــردا نخوریـم

وین یک دم نقــد را غنیـــــــمت شــمریـم

فـــــردا کـــه از ایـن دیــر کــــهن در گذریم

با هفت هـــــــزار ســالــگان سـر بسریم!

از کـــــوزه گــــــری کـــــــوزه خریــدم باری

آن کوزه سخن گــــــفت ز هـــر اســراری:

"شـــــــــاهی بودم کـه جـــام زرینـم بـود

اکــــنون شـده ام کوزه ی هر خـمـاری..."

ابر آمد و بــــــــــاز بـر سر سبزه گریسـت

بی باده ی ارغــوان نمــــــی باید زیسـت

این سبزه که امـروز تـماشـــاگه ماسـت!

تا سبزه ی خاک مـا تماشـا گه کیست...